Write

กุมภาพันธ์

posted on 09 Feb 2009 10:28 by shako in Write

   

    

 

 

โรงเรียนของพวกเรา

  

๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๐

  

ถึง อนีลตา

     

               มันเป็นเรื่องประหลาดที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของฉันเลยทีเดียว ฉันเพิ่งจะได้รู้ว่า..ฉันทำเวลาของชีวิตหายไป ๓ ปี! น่าขันดีไหม? ฉันพยายามนึกทบทวนถึงสิ่งที่ฉันทำในระหว่างนั้น แต่ฉันกลับนึกไม่ออกแม้สักอย่าง!

               ฉันลืมไปเสียทุกสิ่ง, ทุกอย่างที่มันเคยเกิดขึ้นในชีวิตของฉัน..

               ฉันลืมแม้กระทั่งชื่อของเธอ..อนีลตา

     

เพียว

    

   

  

--------------------------------------------------------------------

   

   

  

โรงเรียนของพวกเรา

   

๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๑

    

ถึง อนีลตา

      

               ตลอดปีที่ผ่านมา ฉันกลับมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในโรงเรียนของพวกเราจนแทบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยรักษาความปลอดภัยไปแล้ว ทำไมน่ะหรือ? ฉันมาตามหาความทรงจำของฉันที่หายไปน่ะสิ!

               สนามฟุตบอลที่เคยมีเธอตะโกนโหวกเหวกโวยวายเวลาที่พวกฉันทำท่าจะเลี้ยงลูกไปไม่รอด

               โรงยิมที่เธอต้องเข้าไปถ่ายเทพลังผ่านลูกบาสเก็ตบอลทุกเที่ยง

               ๑ ปี.. ฉันตามหาความทรงจำได้เพียงเท่านี้เอง..

               เธอคงไม่โกรธฉันใช่ไหม?

    

เพียว

   

   

   

--------------------------------------------------------------------

    

    

    

 

โรงเรียนของพวกเรา

  

๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๒

   

ถึง อนีลตา

    

               โรงเรียนของพวกเราเปลี่ยนแปลงไปมากเลยล่ะ โรงยิมของเธอกลายเป็นสีชมพูไปแล้ว พื้นสนามที่เธอบ่นว่าขรุขระเป็นผิวพระจันทร์เหมือนหน้าของไอ้ชงก็ซ่อมเรียบร้อยแล้วนะ จะมีก็แต่สนามฟุตบอลของฉันนี่แหละ ที่ไม่เคยมีหญ้าสีเขียวกับเขาบ้างเลย

               ชงกลับมาจากญี่ปุ่น ฉันก็เลยได้ฟังเรื่องราวของเธอมากมาย เช่นว่า.. เธอหนีเรียนเพราะร้องเพลงผิดคีย์, เธอถูกทำโทษให้นำสวดมนต์หน้าแถว ๑ เดือน เพราะมีปากเสียงกับอาจารย์ในวิชาพระพุทธศาสนา

               อนีลตา.. ฉันอยากให้ความทรงจำเหล่านี้คืนกลับมาด้วยตัวของฉันเอง แต่ฉันกลับทำอย่างนั้นไม่ได้..

               เธอคงไม่โกรธฉันใช่ไหม?

    

เพียว

   

   

     

--------------------------------------------------------------------

   

   

  

โรงเรียนของพวกเรา

  

๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๓

  

ถึง อนีลตา

    

               อีก ๒ สัปดาห์จะเป็นวัน ไล่ส่งนักเรียนมัธยม ๖ล่ะ โรงเรียนของฉันใหญ่โตกว่าโรงเรียนของพวกเรามาก แต่ก็ไม่สนุกเท่ากับที่นี่หรอกนะ กฎระเบียบเคร่งครัด อึดอัด ทำให้ฉันเบื่อหน่ายมาตลอด ๕ ปีแน่ะ!

               วันนี้ของปีหน้า..ฉันจะอยู่ที่ไหนกันนะ? โรงเรียนของพวกเรา, มหาวิทยาลัยที่พวกเราใฝ่ฝัน หรือโรงงานข้างบ้านฉัน!

               อย่าเพิ่งทำหน้าอย่างนั้นสิ! ฉันยังอยากจะเป็นนักวิทยาศาสตร์เหมือนอย่างที่เคยบอกเธอนั่นแหละ อีกสี่ปีข้างหน้าเธอต้องได้แสดงความยินดีกับนักวิทยาศาสตร์คนใหม่ของประเทศไทยแน่นอน ฉันสัญญา!

    

คิดถึงเธอ

เพียว

   

    

  

--------------------------------------------------------------------

     

    

  

บ้านของฉัน

  

๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๔

  

ถึง อนีลตา

     

               นักศึกษาปี ๑ กำลังจะแปลงร่างเป็นนักศึกษาปี ๒ แล้วนะ แต่ก็มีเพื่อนของเราบางคนที่ยังไม่จบ ม.๖ เลยนี่สิ เจ้าชงนั่นไง! หลงใหลดาราญี่ปุ่นดีนัก กว่าจะได้เริ่มเรียนมัธยมปลายก็ติดแหง็กอยู่ในโรงเรียนสอนภาษาตั้งปีกว่า ตอนนี้หน้าของไอ้ชงไม่เป็นผิวพระจันทร์อย่างที่เธอเคยเรียกแล้วนะ คงเป็นเพราะอากาศที่มีสาวๆ ญี่ปุ่นวนเวียนอย